کوچیک همه شماها : بنده حقیر ساجد

شادي را به كوچه‌هاي زندگي برگردانيم. با محبت به در خانه همسايه زنيم و اشك‌ها را از چشمان پر نور دخترك همسايه كه از دوري بابا مي‌نالد پاك كنيم. در كوچه‌هاي زندگي گل‌هاي اميد بكاريم و با دستان پر محبت خود به آنها آب دهيم تا به شكوفه نشتن‌شان را با چشم دل ببينيم.

وقتي كوچه‌هاي خلوت و تاريك به كوچه‌هاي پر مهر و آباد تبديل مي‌شود كه با پاي دل به ديدار همسايه بروي و آنگه كه دست نوازشت را بر سر طفلكي زيبا مي‌كشي تا دلش را شاد كني، نه با پول و مقام كه با مهر و لطف خود او را مجذوب محبت مي‌كني و به او مي‌گويي تو نيزساز كن نغمه با هم بودن را بدون اين كه در نظر بگيري كه ازكجايي و چه رنگ و مسلك و آييني داري.

به اميد آن روز كه همه پيروان اديان الهي دست به دست هم دهند و بدون نگاه كردن به رنگ پوست و دلبستگي به جا و مكان خود و فقط با تكيه بر او كه تنهاست و آورنده همه خوبي‌هاي عالم و آورنده همه پيامبران، كوچه‌هاي پر زسكوت و ظلم را به كوچه‌هاي مهر و وفا تبديل كنند.

ما بايد زندگي كنيم، تا وقتي كه زنده هستيم، تا وقتي كه فرصت “بودن“ به ما داده اند. پس بايد زندگي كنيم و از اين فرصت، خوب خوب استفاده كنيم. بايد از “بودن“ استفاده كرد و خوب خوب بود.
اگر چه همگان دير يا زود خواهيم رفت، مثل همه كساني كه قبل از ما بودند و چه قدرتهايي داشتند و چه پادشاهي ها و حكومتها يي داشتند و رفتند ، اما تا “هستيم“ بايد “باشيم“ و وظيفه “بودنمان“ را به نحوي شايسته انسانيتمان انجام دهيم...
اما ما هم وظيفه اي داريم، قبل از آنكه به دست او سپرده شويم. وقتي خسران خواهيم خورد كه وظيفه مان را به درستي انجام نداده باشيم و آنچه از دستمان مي آمد را ناكرده رها كرده باشيم. قطعا" آن روز خيلي دير خواهد بود...
پس بياايد زنده باشيم و زندگي كنيم، و نميريم قبل از آنكه ما را ببرند. نميريم، قبل از آنكه بدنمان بميرد

اي مسافر!  اي جدا ناشدني!

 گامت را آرام تر بردار و از برم آرام تر بگذر تا به کام دل ببينمت

بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم

آه که نميداني سفرت روح مرا به دو نيم مي کند

وشگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرساید

بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را

مسافر من! آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش

با من سخني بگو و مگذار يکباره از پا در افتم

فراق صاعقه وار را بر نمي تابم

جدايي را لحظه لحظه به من بياموز و آرام تر بگذر

وداع ، طوفان مي آفريند ...

اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ، باران هنگام طوفان را که مي بيني ؟!

آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگری؟

من چه کنم ؟ تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است

اي پرنده! دست خدا به همراهت

اما نمي داني ، نمي داني که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم جاريست

از خود تهي شده ام و نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟

( بانوی باران )

با تشکر از لطف خانم بدری مدیریت سایت

az aghaye hekmati aziz ke ostade tavanaye in shahr hastan va  aghazade ishun agha meysam va az aghaye mahdavi va baran khanum va aghaye karami aziz nahayate tashakor ra darim.omid ast ba nazarat,pishnahadat va entegadate khod  ma ra dar residan be hadafeman yari farmayid                      

 zendegi zibast ey ziba pasand

                                 zende andishan be zibayi resand                                              

sajed,ali 

به حباب لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

آنچنانی که فقط خاطره ها خواهند ماند...

لحظه ها عریانند...

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز...

كوچ پاييز نزديك است
سيلي سرد زمستان سخت سنگين است
پچپچه هاي باد راز پاييز را فاش نخواهد كرد
من از تمام حروف به تو ميرسم
همه آنچه خطا مي پندارندش